Seun van die Mens

Jesus gebruik die benaming dikwels vir Homself. Net op drie plekke gebruik ander mense dit van Hom.  Stefanus gebruik dié benaming wanneer hy in ’n visioen van die geopende hemel die Seun van die mens gesien het (Hand 7:56), asook Johannes in sy Openbaring (Openb. 1:13, 14:14). Een van die skares wat Jesus gevolg het, het ook ‘n keer van die Seun van die mens gepraat  (Joh 12:34).

Die benaming word gebruik om:

1. sy mensheid te bevestig (Mark 2:28; Matt 8:20, 12:40).  Dit doen Hy beide in die konteks van sy lyding en dood (Matt 17:22, 20:18, 28, 12:40) asook in die konteks van sy toekomstige heerlikheid (Matt 16:27, 28; Mark 8:38, 13:26; Joh 3:14).
2. sy Goddelikheid te bevestig, veral in Johannes ( Joh. 5:27, 6:27, 54, 62;) waarmee Hy eintlik ook sy preëksistensie aandui (Joh 1:51, 3:13, 6:27, 8:28, vgl ook Dan 7:13).

RUS

• Ek raak stil voor die Here en wy my aan Hom toe.

HOOR

• Ek lees Johannes 16.  Die volgende aspekte tref my:

16:1-4: Dit tref my hoe pertinent Jesus die dissipels waarsku om nie afvallig van Hom te raak nie.  Om Jesus te volg, is nooit eenvoudig nie.  Daarvoor sal daar altyd te veel teenstand wees teen die ware gelowiges wat aan Jesus getrou wil bly.  En in die dissipels se geval sal die teenstand kom van die Joodse leiers (ban uit die sinagoges) en die Romeinse ryk (vervolging het amper 4 eeue voortgeduur).

Vertaling is ‘n kuns, want ‘n mens werk met dooie tale wat nie vandag meer lewende gebruikers het, vir wie jy kan gaan vra as jy twyfel nie.

JHWH

So ver my kennis strek, werk dit as volg:

1. “Ek is wat Ek is” – 8:24,58 – vgl Eks 3:14, waar dieselfde van God self gesê word;
2. “Ek is die brood wat lewe gee” – 6:35,48 – vgl Eks 16:4, waar God deur die manna voorsien het;
3. “Ek is die lig vir die wêreld” – 8:12 – vgl Jes 49:6 waar dit van die dienaar van die Here voorspel word;
4. “Ek is die ingang vir die skape” – 10:7, 9 – vgl Eseg 41 waar die ingang na die hemelse tempel en God se ewige teenwoordigheid beskrywe word;
5. “Ek is die goeie herder” – 10:11,14 – vgl Eseg 34 waar God self as herder optree en sy dienaar Dawid daarvoor aanstel;
6. “Ek is die opstanding en die lewe” – 11:25 – vgl Jes 53:7-12 waar die dienaar van die Here se dood en opstanding beskrywe word wat lewe vir baie sal gee;
7. “Ek is die weg en die waarheid en die lewe” – 14:6 – vgl Jes 30:20-21 waar God as die Een beskryf word wat sy volk leer en op die regte koers hou;
8. “Ek is die wingerdstok” – 15:5 – vgl Jes 5 waar Israel die wingerd van die Here is, maar in hulle roeping gefaal het.

Jesus word egter ook as ’n man van vlees en bloed geteken – hy raak moeg (4:6) en dors (19:28), huil oor Lasarus (11:35), en bloei aan die kruis (19:34).  Daarmee bevestig Johannes die menslikheid van Jesus teenoor die valse profete van sy tyd wat net op Jesus se goddelikheid klem gelê het.

1. in sy pre-historiese bestaan as die Woord van God (1:1);
2. in die historiese verlede soos dit in die geskrifte van Moses en die profete ’n neerslag gekry het (1:45; 5:46 – vgl 12:41 wat na Jesaja 6:10 verwys);
3. in die narratiewe hede van sy geboorte, lewe, bediening, lyding, kruisdood en opstanding;
4. in die historiese toekoms waar Hy sy mense begelei en bystaan deur sy Gees (14:16);
5. in die eskatologiese toekoms vanwaar Hy sal kom om die dooies op te wek, sommige tot die ewige lewe (wat reeds nou ’n aanvang neem) en ander tot veroordeling (5:24-29).

Johannes teken Jesus as Een met die Vader (10:30), wat weet wat die Vader weet (10:38).  Johannes vertel ons ook nie, soos in die sinoptiese evangelies (Mark 14:36), dat Jesus bid dat die lydensbeker van Hom weggeneem word nie, maar juis dat Hy bid dat God se Naam daardeur verheerlik sal word, ten spyte van Sy ontsteltenis (12:27-28).  Die klem val dus in sy vertelling op Jesus se Goddelike aanvaarding van die lydensweg, eerder as op die eg-menslike worsteling wat Hy tereg ook deurgemaak het.