Paulus fokus op twee laaste belangrike goed:

• Volhardende gebed vir die voortgang van die evangelie (Kol 4:2-4); Dit is opvallend dat Paulus ‘n paar keer spesifiek vra dat gemeentes vir oop deure vir die evangelie moet bid (vgl ook 1 Kor 16:9; 2 Kor 2:12; Open 3:8; Vgl ook Hand 14:27 waar Paulus oor die oop deure getuig).  Ons onderskat die rol van gebed in die uitbreiding van die evangelie.  God werk wonders deur ons gebede.
• Wyse woorde in hulle publieke optredes in die gemeenskap (4:5-6).  Daar is geen verskoning vir onvriendelike dwase kwetsende woorde in ons openbare getuienis nie.  Ons woorde moet van respek vir mense en deernis met hulle situasies getuig.

Paulus maak nou ‘n laaste fundamentele uitspraak oor hulle verbintenis met Christus Jesus voor hy drie van die implikasies daarvan uitspel vir :  1) hulle gedagtes oor hulleself, 2) hulle lewenstyl en gedrag, en 3) al die verhoudings waarin hulle is.

Hier kom ons nou by die hart van die boodskap van hierdie brief.  Dit is duidelik dat Paulus hierdie brief skryf om sekere idees en praktyke wat begin posvat het in die gemeente se invloed teë te werk.  Dit is dus nie soseer die mense self – bv dwaalleraars – wat aangevat word nie.  Hy vat eerder hulle idees en praktyke aan.

Paulus praat hier nie net van vervolging nie.  In die grondteks van vers 24 staan lyding en verdrukkinge, dws meer omvattende dinge as net vervolginge.  Hierdie lydings en verdrukkings is dinge wat Christus sou ervaar het as Hy nou nog hier was as mens.  In ‘n sekere sin is alle lyding wat Paulus dus ervaar, ter wille van Christus.  En die omgekeerde is ook waar.  Alle lyding wat Paulus ervaar – omdat Hy in Christus glo en aan Hom getrou wil bly – is dinge wat aan Christus gedoen (sou) word.  Dit is waarom Paulus daaroor kan bly wees, want dit is dinge wat Hy ter wille van Christus ervaar, en dinge wat hy namens Christus ervaar.  Dit is wat sy deelname aan die lyding van Christus beteken, soos hy vroeër in Filippense 3:10 geskryf het.

Let op die digterlike taal van vers 15-20 wat dit waarskynlik maak dat dit ‘n lied is wat die geloof van die vroeë kerk verwoord het, moontlik met byvoegings van Paulus.  Dit is in twee parallelle strofes opgedeel: vers 15-17 (skepping) en vers 18-20 (herskepping), waarin dieselfde sake besing word, telkens uit ‘n ander hoek (skepping/herskepping): die wese/oorsprong van die Seun, Sy status (Eerste) en werk in die hele kosmos, sowel as in die kerk, en Sy versoenende rol in hemel en op aarde.  Hiermee poog Paulus om die verkeerde idees wat onder hulle begin posvat in die kiem te smoor.