Let op hoe Paulus die onderlinge eerbetoon motiveer: “sodat niemand sal kwaad praat van die Naam van God en van die Christelike leer nie”. Die gemeente is die draer en beskermer van die evangelie, en doen dit deur in leer en lewe opreg en outentiek te lewe. En veral in die werkplek kan die naam van God in gedrang kom, sowel as die leer van en geloof in Christus, as hulle met mekaar in konflik oor allerlei sou wees.

Lojaliteit aan mekaar en aan die evangelie is nie onderhandelbaar nie. Die bande tussen gelowiges is deur God gesmee, soos trouens ook hulle bande met Hom. En dit moet bo alles gehandhaaf word. Selfs ons onderlinge vermaning, bemoediging en onderskraging moet uit hierdie diep bewussyn van eenheid met mekaar en God gedoen word.

Onderlinge onderskraging

Die woord parakaleoo  wat hier met vermaan vertaal word, kan ook met bemoedig of vertroos vertaal word, of selfs met die woord onderskraging.  Dit is die woord wat ook vir die Heilige Gees se werk gebruik word (Johannes noem Hom die Paraklêtos wat met Voorspraak of Trooster vertaal word – Joh 15:26, 16:7).  Dit is ook die woord wat vir Jesus Christus se bemoedigende en vertroostende werk in ons lewe gebruik word (Fil 2:1 – “troos in Christus” – paraklêsis).

Draers en beskermers van die waarheid – 3:14-16

En let op waarmee hy begin. Nie met die prediking of die organisasie nie, maar met gebed.  En hy spel die werkswyse daarin uit ook in terme van mans en vroue.

Daarna eers, in hoofstuk 3, skets hy die wyse waarop die leierskap in die gemeente moet funksioneer, ouderlinge en diakens, altyd met die fokus van die gemeente in gedagte, 1) dat hulle die gemeente is van die lewende God, en 2) dat die gemeente “die draer en beskermer is van die waarheid” (vers 15).  Maar daaroor later.