Jesaja 18-20 – God laat nie sy droom vaar nie

Die riviere van Kus verwys na die Wit en die Blou Nyl wat die twee belangrikste sytakke van die Nyl is.  Die Blou Nyl ontspring in die Tana meer in Ethiopië en sluit by Khartoem in die Soedan by die Wit Nyl aan en vorm daarna die Nyl wat uitmond in Egipte.  Die Wit Nyl kom van die Victoria meer af verder suid tussen Kenia, Tanzanië en Uganda.

Dit wil voorkom of die Ethiopiërs (lang mense met die blink [of gladde] velle) Juda in dié tyd nader as bondgenote teen Assirië (ongeveer 715 v C) en dat Jesaja hulle aanspreek om liewer terug te keer.  Die Here is immers in beheer vanuit sy hemelse woonplek (vers 4) en sal die wingerdlote van Assirië afsny en weggooi (vers 5-6).  Interessant genoeg voorsien Jesaja ’n tyd waar hulle sal luister en die Here sal dank vir sy redding.  Ethiopië was dan ook die eerste landstreek in Afrika waar die evangelie geglo is en ’n kerk tot stand gekom het in die Nuwe Testamentiese tyd (Hand 8).

Hoofstuk 19: Ek moet sê dié hoofstuk het my verstom.  Dit begin met ’n uitspraak van die Here teen Egipte, en eindig met ’n visie op ’n eenheid tussen Assirië, Egipte en Israel wat saam die Here dien! Die droom van Jes 2 gaan beslis nie lê nie!

Egipte word veral ekonomies getref waarna Israel se God en godsdiens deur Egipte aanvaar sal word.  Die verwysing na die Verwoeste Stad sinspeel vermoedelik met woordspel op die Sonstad, Heliopolis, om aan te dui dat die sonaanbidding vir die ware diens van die Skepper van die son, God, plek maak.  En dan spoel die aanbidding van God oor die grense van die hele Midde-Ooste – mag ons dié droom se verwesenliking tog eendag sien!

Hoofstuk 20: Aan die einde van hierdie deel is daar die vreemde verhaal van Jesaja se liggaams-profesie in wat ook ’n woord teen Ethiopië (Kus) en Egipte was, en die orakels in die voorafgaande hoofstukke 18-19 teen die twee volke versterk het.  Jesaja se basiese posisie was dat ’n alliansie van opstand teen Assirië nie sou werk nie, soos dit in die res van die boek ook is.