Jesaja 39 – ‘n Gebrek aan onderskeiding

Waarskynlik wou hulle Israel intrek in ‘n anti-Assiriese bondgenootskap.  Hulle gebruik dus die wondergenesing as ‘n aanknopingspunt om hulle eie agenda te bevorder.

Hiskia word daardeur verlei om by hulle te spog oor sy skatte wat ‘n gemoedelike verhouding skep wat Babel sou kon laat dink het dat hulle op Hiskia se steun teen Assirië kon staatmaak.  Dit ontlok ‘n skerp reaksie van Jesaja, omdat Hiskia ‘n gebrek aan onderskeiding openbaar, ten spyte van die wyse waarop die Here hom hiervoor begelei het.

Die Here veroordeel dié optrede, veral omdat dit op ‘n alliansie neerkom.  Maar dieper as dit wys God waarskynlik ook op die eintlike gevaar op die wêreldtoneel, die groeiende mag van die Babiloniërs, wat Hiskia uiters versigtig moes maak vir enige bande met hulle.  En dit is juis hierdie volk, onder leiding van Nebukadnesar, wat uiteindelik vir Juda, paleis-skatte, mense en al, in ballingskap sou wegvoer, ‘n eeu later.

Die eerste deel van Jesaja eindig dus op dieselfde noot waarmee dit begin het in hoofstuk 1: die volk het nie ‘n begrip van wat God doen nie, daarom oortree hulle en ploeter voort in hulle alliansie-politiek, sonder om die gevare daarvan na waarde te skat, en natuurlik sonder om die verhouding met God in stand te hou nie.

Dit laat my net weer besef hoe belangrik ‘n volgehoue onderskeiding van wat God doen, is.  ‘n Mens kan nooit verslap in jou toewyding aan God nie.  Die vraag na wat God besig is om NOU te doen, moet deel van ons daaglikse brood en botter word, dit moet so natuurlik soos asemhaal wees, en ons moet dit persoonlik en as ‘n gemeenskap doen.  Nie net om die gevare te vermy waaraan ons onsself blootstel as ons dit nalaat nie, maar om in die gemeenskap met God te groei.

Die tafel is dus nou gedek vir die volgende hoofdeel van Jesaja om te begin, hoofstuk 40-66.  Jesaja gaan ons aandag daar fokus op die verlossing wat God vir sy volk ook uit die gevaar van Babilon gaan bring, onder andere deur die bediening van die Dienaar van die Here wat sy klimaks vind in die belofte van ’n nuwe hemel en aarde (Jes 65-66), waarin dit ook duidelik raak dat die boodskap die grense van ’n eng Judese interpretasie oorskrei.