1 Samuel 2 – Hy beskerm sy troue dienaars op hulle pad
Hanna se blydskap oor die uitkoms wat die Here gee, laat haar God beskryf as die een wat die normale orde omkeer, van wie belangrik is en wie nie. En dan die vers wat my besonders tref, vers 9:
“Hy bekerm sy troue dienaars op hulle pad.”
Dit is vir my ‘n groot troos en aanmoediging om te volhard op die pad wat die Here met my loop – en om dit met Hom te loop, en nie volgens my eie goeddunke nie.
Die res van die verhaal in hoofstuk twee bewys eintlik dié punt, want Eli se seuns bewys met hulle dade dat hulle nie God se troue dienaars is nie. Hulle het nie met die Here rekening gehou nie
Dit is tragies hoe die verkeerde optrede van die priesters die mense hulle agting vir die offer aan die Here laat verloor het. En die oordeel wat God oor Eli en sy huis bring, is ‘n les vir enigeen wat ooit in hierdie besondere diens aan die Here staan.
Die ligpunt is dat Samuel die Here gedien het.
Tags: Samuel
Trackback from your site.
Comments (4)
Oor jou eerste opmerking:
Die Griekse Septuaginta is vertaal uit 'n Hebreeuse teks. Omdat daar 'n hele paar verskille tussen die Septuaginta en die Masoretiese Hebreeuse teks is, beteken dit heel moontlik dat daar verskillende Hebreeuse tekste in omloop was. Of dit tekste egter uit Babilon of uit Palestina was, is moeilik om te sê. Maar die benaming tempel kan te wyte wees aan óf 'n “slip of the tongue” met die laaste redaksie van die teks in of na die Ballingskap óf te wyte wees aan die feit dat daar 'n meer permanente struktuur (bo-oor?) die tabernakel was wat as 'n “tempel” geïnterpreteer kon word.
Oor jou tweede opmerking:
God se belofte aan Eli word wel opgehef, sodat sy nageslag behalwe een uitgewis word. Dit het gebeur met die bloedbad op die priesters van Nob (22:6–18), toe daar net een uit Eli se nageslag vrygekom het, naamlik Abjatar (22:19-23), soos jy tereg na verwys. Hy het egter nie lank hierdie posisie beklee nie, maar is verban na Anatot toe (1 Kon 2:26) en Sadok, die “betroubare priester” (2:35), is in sy plek aangestel (1 Kon 2:25).
Met die hervormings van Josia is sy afstammelinge nie toegelaat om langer op die platteland werksaam te wees nie (2 Kon 23:8-9), maar is na Jerusalem toe verskuif waar hulle van die Sadokitiese priesters afhanklik was (vgl 2:36). Nogal 'n hele omkeer in hulle hele verhaal.
So “all in all” was daar maar baie onderlinge struwelinge tussen die verskillende priesterlike families … !
Samuel was dus nooit 'n priester nie, hoewel hy as profeet en rigter priesterlike funksies uitgevoer het.
Ek het jou kommentaar asook die van Jurie en Johan op die blog gelees.
Ek het ook `n paar opmerkings: Met betrekking tot die gebruik van tempel en Tent van Samekoms , sou dit nie ook te wyte wees aan verskillende bronne waaruit die boek(e) Samuel saamgestel is nie? Ek kan nie altyd onthou waar ek spesifieke inligting vandaan kry nie. Iewers gelees dat vir die Griekse vertaling die bronne tydens/ na Ballingskap gebruik is, toe die Tempel van Salomo dus bekend was. Vir die Hebreeuse is bronne afkomstig uit Palestina gebruik, en dus dalk nader aan die werklikheid.
Dan wonder ek ook oor die priesters: God se belofte aan El nl. dat sy huis en nageslag God altyd in die tempel sal dien, word tog opgehef (1 Sam 2:30-31). Is dit reg om te sê Samuel, `n afstammeling van Josef (Efraim ), word dan as priester in Eli se plek aangewys, dus nie `n Leviet nie! Was dit nie vir die volk `n probleem nie? Sou vers 33 verwys na die priester Abjatar (afstammeling van Eli) van wie ons wel later hoor?
Ons kan maar Woensdagaand verder hieroor gesels!
Sterkte
Eli se seuns se sondes word net in hoofstuk 2 en 3 uitgespel:
1) Hulle het net rou vleis van die Israeliete gevat en nie gekooktes nie, en ook met geweld gedreig om dit af te vat; daarmee het hulle nie net die wet oortree nie, maar die mense ook hulle agting laat verloor vir die offer van die Here; die hele idee van versoening met God het daarmee gedreig om in diskrediet te kom (2:15-17);
2) Hulle het by die vrouens geslaap wat by die ingang van die tent van ontmoeting diens doen, wat nie net immoreel was nie, maar ook die Israelitiese godsdiens daarmee tot dieselfde vlak as die Kanaänitiese vrugbaarheidsgodsdiens laat daal, en die volk verlei om God te dien, soos wat Baäl onder die Kanaäniete gedien is (2:22-25). Eli se sonde in dié verband was dat hy net gekla het daaroor, maar nie opgetree en dit voorkom het nie, wat hy in staat was om te doen.
Jy verwys baie na die feit dat Eli nagelaat het om sy seuns te berispe, en ek verstaan dit. Was dit werklik baie erg?