1 Samuel 3 – Ek gaan ‘n ding doen wat ore sal laat tuit
Twee geestelike leiers word hier in kontras met mekaar geskets, die bejaarde Eli en die seun Samuel.
Eli het in sy bediening horende doof en siende blind geword. Die minagting van sy kinders vir God is deur hom oorgesien en die ongeregtigheid waarvan hy gehoor het, het geen aksie by hom ontlok nie
Samuel dien van kleins af die Here, maar hoor hier die eerste keer die stem van die Here. Ten spyte van die vrees wat die eerste woorde by hom ontlok, vertel hy vir Eli wat God gesê het. En soos ons in hfst 4 gaan sien, gaan die woorde in vervulling. En die proses herhaal hom telkens in Samuel se lewe, sy woorde gaan in vervulling, sodat die volk hom as betroubare profeet kan beskryf.
Die resultaat is dat God se woord weer gehoor kon word in Israel.
Wat my tref, is dat hierdie eerste woord aan Samuel ‘n kras en harde woord was, ‘n woord wat die ore sal laat tuit, soos die Here sê. En hoewel dit leed en smaad in die kleiner kring oor Eli en sy huis bring, bring dit lewe in Israel in die breër gemeenskap
Woorde van bestraffing is dus ook woorde van bevryding.
Tags: Samuel
Trackback from your site.
Comments (6)
Jy slaan die spyker op die kop. Dit is die tipe verhouding waarbinne ons met die Here moet lewe. Eli en Saul versaak hierdie verhouding met slegte gevolge vir hulleself en hulle mense. Saul en Dawid darenteen wys ons hoe dit heling en diens bring, selfs wanneer dit nodig is om Dawid se sonde uit te wys, soos ons later sal sien.
Ek dink Eli was 'n sagte mens, wat goeie raad kon gee, en dus 'n goeie mentor was vir Samuel. Sy probleem was dat hy ook sag opgetree het toe die Here se naam in diskrediet gebring is deur sy seuns. As God met Baäl gelyk gestel word, en die wet doelbewus oortree word, het 'n mens geen keuse as om streng op te tree nie. Anders tree God op, en dan bekom dit die leiers suur. Samuel se eerste oorlogsoptrede was in sy laat twintigs (7:2), maar teen dié tyd het hy al 'n reputasie gehad dat wat hy sê uitkom, soos vroeër al grafies geïllustreer is met Eli-hulle se dood.
Ek stem saam – dit getuig van 'n soort kapitulasie – ek het gefaal, so lank dit my nou net nie te veel kos nie!
Terug by Eli: Samuel was ‘n jong man wat op ‘n jong ouderdom reeds baie dinamies was. Dit beindruk my veral dat hy die volk bymekaar kon kry, blykbaar sonder veel moeite, om tot God te bid. Dit vra baie dinamika van ‘n jong man (hoe oud was hy toe?). Maar aangesien Eli sy mentor was, moet dit darem ook tog ‘n pluimpie vir Eli wees, of hoe?
Wat my opval van Eli, is hoe gelate hy sy lot aanvaar toe hy uitvind dat sy seuns gaan sterf. Dit moes vir hom verskriklik gewees het (en uiters vernederend) toe God vir hom sê daar sal ‘n priester kom wat ………… en dan word ’n hele rits goeie en gehoorsame eienskappe genoem, wat impliseer dat sy seuns (en hyself!) regtig ernstig kortkom. Maar hy reageer nie eens hierop nie! Hy aanvaar bloot.
Dagsê Chris,
Groot hartseer oor jou blikbrein wat nou weg is. Baie jammer daaroor!
I Sam 3:10 “Praat Here, U dienskneg luister!”
“Praat Here…”: Hier vra Samuel vir inspraak, leiding, opdrag en aktiewe betrokkenheid. Hy is nie net 'n passiewe hoorder nie.
“U dienskneg…”: Samuel bevestig hie die verhouding en status waarin hy tot die Here staan, nl 'n werker in Sy diens. Weereens nie net 'n passiewe hoorder, omstander nie.
“luister”: Hy hoor nie net nie, hy “luister”. Daar is dus 'n aktiewe interpretasie, meelewing en aanvaarding van wat gesê gaan word, en wat die opdrag gaan wees.
Jes 6:8 sê presies dieselfde, hoewel die twee rolspelers in totaal verskillende omstandighede is.
Dit beteken vir my dat elkeen in sy/haar eie omstandigheid, situasie of agtergrond 'n roepstem gaan/kan hoor. Ons moet egter sensitief wees om te hoor wanneer en hoe die Here ons tot diens roep.
Ek het nie kopiereg op my bydrae hierbo nie en jy kan dit dus deel met ander of uitmekaar trek as ek die bal mis geslaan het.
Groete, Johan